Het begon zo: "Schattie, er zitten lekker veel champignons in uw eitje. Ik hoop dat het u smaakt, 't is allesinds met veel liefde gemaakt. Dikke kus, Stephanie.
PS: Jij bent toch een fantastische papa! En ik zie je graag ... van mijn eitje eten. Smakelijk xoxo", op een briefje. Ik ben de liefste van de twee he, dat verklaart veel. ;)
En het eindigde met: "Ik heb niks gegeten want 't was vervallen."
Daartussen:
Ik maakte om 1u 's nachts een roerei met champignons & kaas, zoals ik meestal 1 keer per week doe voor mijn vriend. Extra laat want ja, liever een warm eitje op het werk dan een koud. Ik stopte zijn eitje in een potje, sloot het & plakte er vanboven het briefje op. Ik stuurde een smsje: "Je hebt mijn briefje toch gevonden?" waarop hij antwoordde: "Jaja, 't was lief.". Geen fladderende taal, meeslepende romances maar enkel straight to the point, zo gaat dat hier. Toen hij thuiskwam, zat zijn eitje nog steeds in het potje. Toen ik het opende om de inhoud weg te zwieren in de vuilbak, zag het ei gans zwartgrijs. Vies ze. Hoe het eindigde moet ik u niet meer vertellen.
Wat hebben we vandaag geleerd? :
Stap 1: men bakt eerst de champignons, dan het ei & doet er de kaas bovenop.
Stap 2: men steekt het in een potje & laat het afkoelen.
Stap 3: met laat het deksel er af tot wanneer het meegenomen moet worden.
Bij deze ga ik nooit nog verkondigen dat ik goed kan koken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten