* De boertigheid der interimkantoren. Je kan niet opnemen wanneer ze je de eerste keer bellen, de tweede keer wanneer ze opnieuw proberen bevindt zich 5 seconden na de andere. Ook dan kan je niet opnemen omwille van 1 simpel gegeven in mijn leven: een baby. Wanneer Phéline eet, moet ze op haar gemak kunnen eten & niet met een telefonerende moeder. Dat vind ik ervan. Wanneer ze haar middagdutje doet, bel ik ze terug & krijg ik het antwoord dat ze mij niet hadden gebeld. Dus beluister ik mijn voicemail waar wel degelijk de naam & telefoonnummer opstaan van dezelfde betreffende persoon + de vermelding van mijn naam. Een vergissing kon het dus moeilijk zijn... Wanneer ik ze dan nog maar eens opnieuw terugbel, legt ze me uit dat het een vergissing moet zijn, omdat zij geen vacatures in 'de verkoop' behandelt, enkel administratieve functies. Moest ze haar werk goed gedaan hebben, zou ze weten dat ik bijna open stond voor alle vacatures (op een paar na) . En te bedenken dat ge daarvoor een bachelor moet hebben... Dat bewijst nog maar eens dat diploma's niet alles zeggen.
* Ik had nooit gedacht dat ik 1 van die mensen zou worden die geregeld: "Ik zal eerst eens overleggen met mijn vriend. " zou antwoorden op willekeurige vragen. Bij deze op een vraag van een wel deftig interimkantoor die wilden weten of ik al dan niet zin had om in het weekend ook te werken.
* In mijn okselholte een raar boebeltje vinden, twijfelen tussen een vetbolletje of een puistje. Het uiteindelijk uitknijpen, wat ik altijd doe met puistjes of andere consoorten, en verrast worden door een soort van wit-grijs, hard steentje dat eruit komt. Met alle gevolgen van dien: een rond gapend wondje dat enorm veel pijn doet. Kan mijn leven nog gortiger worden? En kan iemand mij vertellen wat dat was? Ieuw.
* Spontaan tranen in de ogen krijgen wanneer ik iemand voorbijloop die zei: "Da's toevallig! Wij gaan ook naar daar. Op huwelijksreis dan aja!". Alweer, everybody is getting married. Ik kreeg goesting om naar het politiebureau te gaan, een wapen te stelen & mijzelf af te knallen. ( Again, wie in protest wil gaan, zie vorige blogpost. ) Da's wel het laatste wat ik erover ga zeggen, straks word ik nog gecontacteerd door iemand van de zelfmoordlijn. ;) Maar 't zijn tradities wete. Eerst samenwonen, dan trouwen, dan baby's krijgen. Bij mij was het in de omgekeerde volgorde: eerst baby's krijgen, dan samenwonen & nu trouwen. Of nooit trouwen. Of obsessief bezig zijn. 't Maakt niet gelukkig. Tradities & conservatief zijn trouwens ook niet.
* Mijn maandelijkse chitchat met de gynaecologe over de telefoon. Over de pré-k.-fase. Over het toch niet vervroegen van onze afspraken. Over de beslissingen die ik moet nemen wanneer er geen 'pré' meer zou voorstaan. Ik moet toch zeggen: ik heb een goeie gynaecologe.
Al bij al, ik geef het eerlijk toe: dit is echt een emotioneel, zagestukske. U mag dan ook recht in mijn gezicht zeggen: 'MENS! Gij kunt zagen!!!' of mijn naam vermelden wanneer u zich vandaag lid zou maken van een dergelijke Facebookgroep. Ik kan het u niet kwalijk nemen.
Ik zou zeggen: geniet nog van het weer. Tot de volgende !
Ik kan je geen antwoord geven op de vraag wat er onder je oksel zat. Laten we maar niet van het ergste uitgaan! xx.
BeantwoordenVerwijderenJa, ik weet het ook niet. Het is alleszins geen gezwel ofzo dus erg zal het niet zijn, ik ben gewoon curieus naar wat het zou zijn. Ik dacht eerst een steenpuist (aangezien de naam het zelf zegt) maar da's blijkbaar iets geheel anders. 't Is eigenlijk wel vies om er gewoon over te praten :D
BeantwoordenVerwijderenOm eerlijk te zijn, als ik nu een blogpost zou schrijven waar ik alles in neerschrijf van geklaag en gezaag, heb ik waarschijnlijk de karakterlimiet van m'n bericht overschreden, ofzo. Dan noem ik dit nog geen 'zagestukske' ;)
BeantwoordenVerwijderenIntegendeel, ik lees uw blog graag :D