Tussenin alle laatste voorbereidingen steken alle twijfels de kop op. Zou ik wel een goede moeder zijn? Big, fat question mark. Mijn vriend hoeft zich overigens niet meer te bewijzen. Vraag me niet hoe het komt maar de ruwe bolster die zich immer zo stevig rondom hem heeft gehuisvest, verdwijnt volledig in het bijzijn -12'ers. Ik zit opgescheept met een wezen dat meer van baby's weet dan mezelf & het ergste van al, me er nog eens aan moet herinneren ook. Ik, de eeuwige betweter, weet het begot deze keer niet allemaal beter.
En da's erg.
Wat ga ik doen met handelingen om m'n baby te vertroetelen, verzorgen, te zogen, enz... ? De eerste & enige keer dat ik een baby vasthield, gaf me voor de rest van de tijd een babyfobie. Ik heb ze bewust uit mijn geheugen proberen wissen maar dat zijn dan weer dingen die m'n hersenen perse willen onthouden. Al was het om mijn overvloedig zelfvertrouwen af & toe in te dijken & me met m'n voeten op de grond te houden. Het ging als volgt: 5-jarige ik, pasgeboren neefje, *boem* , oorverdovend gehuil, ... Meer tekst & uitleg hoeft niet hoop ik? Al is het om mezelf te sparen. :D
Enne, wat met die zogezegde voorbeeldfunctie?
Ik vloek te pas & te onpas om de meest onnozele dingen. Al ben ik ervan overtuigd dat dit te maken heeft met mijn oma, die hoogstwaarschijnlijk het wereldrecord "miljeiiiirdedjuu" zeggen op 24u, iedere dag opnieuw verbreekt. Of mijn oma die me vanaf m'n geboorte een zelfverzonnen(?) rijmpje leerde: "Janneke Maan had zijn broekske aan. Hij had een lepelke pap gegeten & had heel zijn broekske vol gescheten." . Gescheten, mijn eerste 'vuile' woord. Tot grote colère van mijn mama. Of nog maar eens mijn oma, die me in het eerste leerjaar stimuleerde m'n pas geleerd speelplaatsrijmpje op te zeggen tot ik geen stem meer had. "Op den toren stond Mariëtte, één van de jagers schoot in haar tet. 'Ai,' zei Mariëtte, 'een stukske van mijn tet!'. Pief, poef, paf & haar tet lag er af." Tevens tot grote colère van mijn mama.
Reden te meer om te beseffen dat invloed van buitenaf dus wel degelijk iets uitmaakt. Al heb ik mijn vloeken gereduceerd tot een vriendelijke 'nondepietjes'. Zeg nu zelf: het heeft iets schattigs, niet?
Intussentijd, helemaal verslingerd aan onderstaand kledingstukje.
Ik kan me de kerstfoto's al inbeelden...
www.yoox.com