Solliciteren part I

Een tijdje ben ik al aan het solliciteren maar tot op heden hebben de vele e-mails/brieven zijn vruchten nog niet afgeworpen. Laat ons zeggen dat er 3 groepen werkgevers bestaan: de eerste doet geen moeite om te antwoorden tot ge 3 maanden later een kort maar krachtig e-mailtje ontvangt met daarin: 'Sorry, de vacature is reeds ingevuld. Mvg, Sofie'. Het lef om na 3 maanden nog 'mvg' te gebruiken gaat m'n petje te boven. Ik verwacht op zijn minst een 'hoogachtend'. Of een reden waarom ik zomaar even niet in aanmerking kwam.
Ten tweede bestaat er de categorie die de moeite doet om te antwoorden, maar enkel slecht nieuws brengt. Te weinig ervaring, te laag geschoold, een ontbrekend element op de CV; you name it, they say it. Da's een groep waar ik een boeketje bloemen naar zou kunnen sturen ter appreciatie voor de eerlijkheid. Moest ik genoeg geld hebben natuurlijk. En de derde is de groep die me uitnodigt voor een sollicitatiegesprek (ook al is het pas over 2 maanden) of vertelt dat ik mag meedoen aan een selectie-examen. Die zou ik dan alweer op mijn blote knieën kunnen bedanken.

Op mijn cv staan er 2 dobbers: 2 onafgemaakte bachelor-opleidingen met name Verpleegkunde & Hotelmanagement & 1 zwangerschap. Want wie wil er nu een quitter werk geven of een jonge moeder? Juist ja. Dat getuigt van roekeloosheid & daar zijn we niet zo voor. ;)

En dan is er nog de verschrikkelijke ervaring die je overal nodig hebt. Ervaring voor aan de kassa te zitten, vuilniszakken op de vuilkar te smijten, pampers te verversen van kleine koters en voor in uwe neus te peuteren tijdens de middagpauzes. Ge zou denken dat na 6maand intensief verluieren dat toch al in mijn vingers zit? Nee, niet waar, want blijkbaar hebt ge daar meer ervaring voor nodig dan 6 maanden. 1 jaar op zijn minst. Ahum.

Een kleine reminder aan mezelf: waarom ben ik ook alweer gestopt met studeren?