Feline

Bron: http://www.flickr.com/photos/ward_zwart/3768459439/sizes/l/in/set-72157616884565487/

In België is elke zondag een verloren dag. Het enige wat er je te doen staat, is naar de bakker gaan om koffiekoeken & ze thuis opeten. Wanneer ik dan bij de bakker sta aan te schuiven om 11 u 's ochtends vraag ik me hoe Belgen schaamteloos kunnen preken over zondag-uitslaapdag, terwijl alle koffiekoeken, pistolets & andere varianten, dan al uitverkocht zijn. Ik kan niet geloven dat de meeste mensen om 7u uitgeslapen opstaan, tenzij lijdend aan een drugs/cafeïne/andere verslaving.
Anyhow, wat te doen op een zondag? Ik kon alweer een wandeling maken met de baby, in de hoop dat ze geamuseerd zou zijn door alweer de hele tijd rondjes te toeren. Of de hele dag in een tuinstoel liggen bakken om zo bruin te zien als alle Zuiderse types die we niet graag in ons land zien rondlopen (dat zou nogal ironisch zijn), was ook geen optie. Ik besloot samen met mijn vriend naar Hulst te rijden om inkopen te doen zodat we 's avonds onze eerste bbq van 2010 konden houden. Wanneer we Nederland binnenreden, kreeg ik alweer een instant thuisgevoel. Tijdens zo'n gevoel wou ik dat mijn overgrootvader niet geëmigreerd was naar hier, maar in Nederland was gebleven.

Toen we met ons karretje rondliepen in de winkel, viel mij ook op dat ze daar een véél grotere keuze aan producten hebben die bovendien véééééél goedkoper zijn dan hier. Enkel aan de beleefdheid van de cassière kon nog een beetje gesleuteld worden. ;) Toch kon niets mijn gevoel over ons buurland verpesten. De huizen vind ik schattiger, de taal klinkt mooier (hierbij een welgemeende sorry aan de Vlaamsche taal) & zelfs de verkeersborden hebben meer flair dan die in België. En dan spreek ik alleen nog maar over de grensstreek. Misschien ligt mijn voorliefde aan de vele vakanties die ik in mijn jeugd doorbracht bij onze noorderburen of aan de Nederlandse kinderprogramma's (Villa Achterwerk ♥ ) die ik toen keek. Zelfs toen ik klein was fantaseerde ik over een huisje, net over de grens & toen mijn eerste jeugdliefde toevallig een Nederlander bleek te zijn, kon ik alleen maar denken dat het mijn destiny was.

Na een tijdje moest ik toch even de geweldigheid delen met mijn wederhelft door een welgemeende 'hier zou ik nu toch wel willen wonen ze, gij ook?' . En beide reden we met een instemmende knik opnieuw richting thuisfront.