Wanneer ik hier zo wat door mijn posts bladerde, viel me op dat het lijkt alsof mijn leven perfect is. Alles is compleet, niks waar ik me zorgen over maak en dergelijke. Toch moet ik hier een post doen over hoe minder waar dit is. Ik heb een pré-kankerfase baarmoederhalskanker waarvan ik de 'zieke' plek niet durf te laten weghalen, een langdurende relatiecrisis, zwangerschapsovergewicht dat niet meer wegwil, geen werk, geen eigen huis en eigenlijk niet het leven dat ik wil. Dan zou ik Charlotte York moeten heten & meespelen in een serie die nu al aan zijn tweede verfilming toe is.
Wanneer ik op een donderdagavond (zoals gisteren) The Notebook kijk, huil ik niet meer uit ontroering maar uit gemis. Gemis naar lieve gebaren, spontane "ik hou van jou's", aanrakingen, kusjes, verrassingen en dergelijke. Om me daarna in de voetsporen van Martha uit de film te laten treden; die een relatie heeft met Noah, die haar alles kan/wil geven, behalve liefde omdat hij nog bij zijn gedachten bij zijn jeugdliefde zit. & dan denk ik "Shit, zou dat bij hem ook nog het geval zijn?" bij het bekijken van bovenstaande film. Dat het echte leven geen film is, besef ik. Maar ik besef ook dat in iedere relatie, hoe klein of onbenullig ook, er altijd affectie is. Behalve bij die van mij. Het is een beetje eenrichtingsverkeer. Net zoals alle opofferingen die van 1 kant blijken te komen, wat er de voorbije 1,5 jaar gebeurd & gezegd geweest is, het verloren vertrouwen langs mijn zijde. Als je dan de pro's tegenover de contra's samentelt, vraag ik me soms wel af of dit de moeite nog is. Dan denk ik dat het tijd is dat iemand hem drastisch wakker schud of vraagt wat echt de bedoeling van dit alles is. Ik begin stilaan te denken dat het eerder opportunisme is in plaats van liefde. The End. (tot zover de relatiecrisis. :p )
25 juni 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
LinkWithin
Oh The Notebook, wa ne mooie film! Ik moet ook echt altijd blijten als ik dieje zie he!
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat alles terug in orde komt voor u en dat je problemen snel opgelost geraken.
xxx
Misschien moet jij diegene zijn die hem eens goed wakker schudt? Jij hebt ook recht om gelukkig te zijn, dat mag niemand je ontzeggen.
BeantwoordenVerwijderenIk kan ook met een heel wee gevoel zitten na het bekijken van een film. Een gevoel van "was mijn leven maar zo". Maar dan denk je, het zijn en blijven films hè, die stellen het leven altijd mooier voor dan het is.
Ik hoop dat je je snel beter voelt! En laat die zieke plek maar weghalen, hoe eng het ook is. Ik ken het gevoel, maar achteraf ben je nog zo opgelucht!
Liefs!
ja the notebook een echte tearjerker! (ik heb er ook bij gebleit ja:p) Typisch het soort film dat achteraf heel wat vragen oproept bij vrouwen over hun eigen relatie! The notebook is bijna een sprookje, zo is het in een echte relatie niet (of toch niet lang). Toch lijkt het me zo dat je vriend inderdaad eens wakker moet geschud worden. Ik ben 1 van je eerste lezers en ik lees al al die jaren tss de lijntjes door hoor. Ik denk dat je hem eens iets moet duidelijk maken. Hoe jij je voelt. Want op termijn komt dat niet goed als er niet over gepraat wordt.
BeantwoordenVerwijderenEn je laten opereren. Je moet gewoon! En je hoeft echt geen schrik te hebben vr ziekenhuizen, operaties, dokters wat dan ook. Mijn ma durft ook nooit iets aan zich te laten doen. Ik snap dat niet. Ze zijn er om je te helpen! Gewoon afspraak maken en korte pijn. Hoe vroeger hoe beter in dit geval.
Veel sterkte felientje! Je mag mij altijd mailen ;)
xxx
xxx