En...

Toen we deze middag aankwamen bij Kind & Gezin om ons klein konijntje alweer te laten meten, wegen, controleren enz. vroegen ze hoe oud ze precies was. Alsof de wereld sinds haar geboorte stilstond & er plots wat maanden waren bijgelapt om toch maar een serieuze leeftijd te kunnen zeggen. 6 maanden & één week. Kunt ge het al geloven? ZES maanden. Zes. Tijdens de 'maanden' die uit mijn mond vloeide, begon er ook ander vocht ter hoogte van de ogen te ontspringen. En dan wilt ge zo snel mogelijk naar buiten lopen om in de auto dan toch maar eens 100 keer te herhalen dat de tijd al zo snel gegaan is. Gewoon even ventileren om net niet in een emotionele impasse te geraken. En terwijl ge dan eindelijk bijna buiten zijt & mevrouwtje aan het aankleden zijt, loopt daar opeens iemand binnen die in het 3de middelbaar met uw vriendje gaan lopen was. Met een kindje, even oud als Phéline. Met hetzelfde vriendje, veel ouder dan wanneer ik in het 3de middelbaar zat. En dan denk ik steevast: "Oef, ik zit op schema.". Om dan net wanneer we de auto instappen, geconfronteerd te worden met het aloude "Was die nu ouder dan mij?". Deze keer kon ik eens een bevestigend antwoord geven & heb ik zijn dag alweer goedgemaakt. Wanneer er nu nog iemand over ons leeftijdsverschil begint, kan hij dit grijnzend oprakelen om de fictieve kloof te dichten. En wanneer we dan eenmaal goed op weg zijn, worden we opeens bijna klemgereden door één of andere psycho in een aftandse Toyota die ons wil duidelijk maken dat onze voorlichten nog branden. Alsof het een misdaad is. Dat zijn zo van die dagen waarop alles zeer awkward verloopt.

Af & toe blogt dat klein pitoeke zo eens mee.

En ik heb mijn record 'en' in het begin van een zin verbroken, jawel dames & heren. Gewoon, omdat ik 'en' bij het begin van een zin eigenlijk, stiekem toch wel graag gebruik.

En terwijl ik dit allemaal typ, nip ik af & toe eens van mijn nieuwste ontdekking op drankgebied. 't Doet zo'n beetje denken aan kinderchampagne, me likey.