Feline

't Werd nog eens tijd om te bloggen. Niet dat ik er helemaal geen zin meer in heb, integendeel. Het probleem schuilt zich voornamelijk in onze offspring die het dezer dagen niet zo gemakkelijk heeft. Meestal met zichzelf. Ze heeft zich namelijk ontpopt tot een volwaardige aandachtstrekker. Niet zo erg denkt u, ik zal u het tegendeel bewijzen. Het is al 3 dagen geleden dat ik gestofzuigd heb, een licht huishoudelijke taak. Laat ons zeggen dat ik er ook een kleine 2uur over doe om deftig te koken, afstoffen is er ook nog niet van gekomen, dweilen nog veel minder. De afwas lukte me wel, te danken aan de fantastische vaatwasmachine die in mijn keuken staat. Anyhow, 3 volle dagen niks van poetswerk. Want iedere keer ik een meter van haar zijde wijk, trakteert ze me op een huilconcert, zo erg dat ik vrees dat de buren vandaag of morgen de politie gaan bellen omdat ze een schrijnend geval van verwaarlozing vermoeden.



Om dan opeens over te springen naar een ander onderwerp; de verwaarlozing die ik leed door mijn gynaecologe. Nu ja, ik vertelde vorige keer over een positief resultaat bij dat uitstrijkje & de 6 maand die ik moest wachten om opnieuw getest te worden. Normaal zou ik liefelijk ja geknikt hebben & braafkes 6 maand in mijn zetel blijven zitten om dan naar mijn afspraak te gaan met een klein hartje, nu was het anders. Ik trok mijn stoute schoenen aan, mijn bruine enkellaarzen that is & maakte een afspraak met een andere gynaecologe voor een second opinion. Deze wou wel een biopsie doen, die ik vlotjes onderging. Allemaal achter de rug van vriendlief, die me bijna al bijna een begrafenis liet plannen & al testamenten begon uit te denken. Om nog maar te zwijgen van de miljoenen keren dat ik moest aanhoren: "Gij gaat toch gene kanker hebben e? Zou da pijn doen? Zijde nu vanbinnen aan het afsterven?" en de dramatische "Da's allemaal mijn fout da gij da hebt.". 2 doemdenkers in huis, dat doet geen goed aan de situatie. Maar 2 dagen later sta ik hier opnieuw voor u met maar 1 goede raad: laat u nooit wijsmaken dat het voelt als een 'klein naaldenprikje' . Net zoals vrouwen een bevalling overschatten, wordt dit onderschat. Een wijze levensles.