Feline

Om het op zijn 26 mei's 2004 te zeggen (met bijhorend tienerdrama-gehalte) :

de spiegel is een marteling
teveel vet
teveel mismakingen
witte strepen in een vakantiebruin vel
littekens alom
opgeroepen herinneringen

ghogh, ik HAAT zomer!!!

Sinds enkele jaren kan ik bij die teveel-rubriek ook nog eens 'bezoekskes' toevoegen. Ieder jaar hetzelfde fenomeen: goed weer betekent bezoekjes. En laat bezoekjes brengen nu net iets zijn waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb.

't Gaat al jaren rond "Die Stephanie voelt zich te goe om eens af te komen.". In principe wil ik zo'n geruchten beamen & bevestigen dat ik me inderdaad superieur voel, maar daar heeft het bitter weinig met te maken. Zoals er atychifobie is, rijangst & hoogtevrees, zo bestaat er in mijn wereld ook een bezoekjesfobie. Sinds ik me al kan herinneren, is dat iets waaraan ik lijd. Toen ik klein was, liet mijn moeder me bij m'n oma toen ze op bezoek ging. Ook verjaardagsfeestjes, slaappartijtjes enz... waren dingen die ik als kind steevast negeerde. Toen de uitnodigingen voor verjaardagsfeestjes de klas rondgingen, was ik degene die altijd wel druk bezig was een uitvlucht te bedenken. Iets waaraan ik, volgens mezelf, mijn huidige creatieve geest te danken heb.

Tevens een onderdeel van deze diepgewortelde fobie is het bekende fenomeen 'efkes binnenspringen'. Zo'n momenten zijn absoluut not done voor mij. Eén blogpost geleden gaf ik al aan dat ik onaangekondigd bezoek ambetant vind, zelf onaangekondigd op bezoek gaan vind ik nog ambetanter. Ik word compleet gek indien ik me geen week (op zijn minst) kan voorbereiden op een aankomend bezoek. Iets wat daaruit ook voortvloeit is de angst dat de deurbel plots gaat. Wanneer ik niet weet wie het is: ook al blijven ze aanbellen, de deur blijft gesloten. Een variant hierop is gebeld worden door een nummer die niet geprogrammeerd staat in mijn gsm.

Wat gebeurt er tijdens zo'n momenten vraagt u zich af? Awel, immense buikpijn die gepaard gaat met vapeurs, hoofdpijn & worst-case scenario's. Ik denk veel te veel na bij zo'n dingen. Vanaf we over de drempel stappen bij iemand thuis is mijn eerst opkomende gedachte: 'ik mag nu binnen het uur niet vertrekken want dan komt dat als boertig over, ook niet naar toilet gaan want dan denken ze dat ik te gierig ben om thuis naar toilet te gaan'. Dat is zo. Probeer maar eens bij iemand binnen te komen, naar toilet te gaan & een half uur later terug naar huis te vertrekken. Gegarandeerd verhalen over diarree of opportunisme. Of wat als ge rustig bij iemand een kopje thee zit te drinken & opeens een oprisping krijgt waardoor ge heel de outfit van de persoon naast u onderkotst? Allemaal mogelijkheden, allemaal roddels.

Dat doet er mij aan denken dat ik hiervoor dus wel degelijk ooit al met een psychologe gaan praten ben. Kwestie van personen die dit zouden voorstellen, voor te zijn. ;) 't Heeft niks opgeleverd, integendeel. Ze stelde voor om onverwachte tripjes te maken met de auto naar onbekende bestemmingen. Heeft het mij bij die pogingen ook nog eens een 'angst' gegeven voor lang in de auto te zitten op weg naar een bestemming ver van huis. Mentaal alles nog in orde? Dat antwoord laat ik aan u over.