I was lucky

Sinds ik "dieet" moet ik alles een beetje stiekem doen, vooral eten dan. Hoe ik mijn geloofwaardigheid probeer op te houden door als avondeten een gehele bloemkool binnen te spelen maar daarna stiekem naar de keuken sluip, wanneer hij slaapt natuurlijk, om mij een lekkere spaghetti klaar te maken. Gisterenavond was zo ook eentje. Het ritueel blijft hetzelfde: vriendlief kruipt in bed, ik check of hij wel slaapt door bij hem te liggen met af & toe eens een subtiel stampje (als hij niet reageert, slaapt hij wel degelijk ;) ) & daarna sla ik mijn slag. Ik zet het water op het vuur, kook mijn pasta & warm de saus op uit de diepvries. Geen kat die dat ziet als ik mijn potten direct in de vaatwas steek & hem daarna aanzet. Zo voerde ik mijn plan uit tot hij gisteren opeens over mijn schouders kwam meekijken - "wa zijde gij aan 't maken, spaghetti ofwa?" . Betrapt! Ik kan u zeggen dat ik eerst een belachelijk smoesje bedacht à la "ik dacht dat ge het leuk zou vinden om eens spaghetti mee te kunnen nemen naar uw werk". Het pakte helaas niet. Er zat niks anders op het hele verhaal op te biechten. Maar in plaats van commentaar te geven, heeft hij een hele tijd de slappe lach gehad waarna hij vervolgens ook om een beetje vroeg. En zo zaten wij om 01u samen spaghetti te eten, te lachen om mijn nachtelijke vreetbuien. Voor de duidelijkheid: neen, ik leid niet aan een eetstoornis, ik haat gewoon diëten. Vervolgens vertelde hij doodleuk dat ik mocht stoppen met het zogenaamd diëten want dat hij er toch niks aan vond. Ahum.

En even ter info, dit moet ik gewoon gezegd hebben om mijn blijdschap te delen: Phéline sliep van 19u45 door tot 9u32. Al had ik gedacht dat ik dit nooit meer zou meemaken & gedoemd was om gans de tijd met wallen & al door het leven te gaan. 3 hoeraatjes!