Feline

Tijd voor wat emo-bloggen, dat mag ook al eens. Wie geen zin heeft in melancholisch gemekker, gelieve onderstaande helemaal niet te lezen. U weze gewaarschuwd! ;)

Depressief, zo kunt ge de laatste weken wel noemen. De laatste weken ben ik miljoenen deeltjes optimisme verloren & voor u zit hier een volwaardige zuurpruim. Laat ons zeggen dat ik gedegouteerd ben door alles wat er in de maatschappij gebeurd. Een olieramp die zoveel schade aanricht & toch nog geminimaliseerd wordt, mensen die mij teleurstellen, situaties die ik niet kan begrijpen, opkomende vermoeidheid maar vooral wat er vandaag gebeurde - 't is erover.

Vandaag was een gezegende dag, ik lag met Phéline te genieten van het zonnetje. Al bladerend door een boekje, Phéline al kwijlend op haar speelgoed. Plots ging de deurbel & toen er al snel daarna nog een keer gebeld werd, kondigde dat niet veel goeds aan. Toen ik opendeed & de 3 woordjes 'politie, Robbie, thuis' hoorde, kon ik me alweer aan iets verwachten wat mijn dag ging verpesten. Dat het echt een bom ging zijn, had ik helaas niet verwacht. Toen ze bovenkwamen, het waren er 4 & nogmaals 4 beneden (voor moest hij van het balkon springen & gaan lopen. Ge kunt dat nooit zeker weten he.) , hadden ze al 3 papieren in hun handen & kwamen ze hierbinnen gelopen alsof ik 37 kilo heroïne op mijn keukentafel had liggen. Hij was hier dus niet. Dat was voor hen geen probleem, ze kwamen wel een andere keer terug. Alleen moesten ze nog snel eventjes meedelen dat hij zich binnen de 5 dagen op in de gevangenis van Dendermonde moest melden of snel moest binnenspringen op het politiebureau, dan zouden ze hem wel naar daar voeren. Allemaal geen probleem; gratis taxi, 8 politieagenten die zo maar ffkes uw veiligheid komen garanderen omdat ge met een pseudo-verkrachter/moordenaar/monster samenleeft. Een mens zou dolgelukkig moeten zijn. Maar helaas, dat was ik niet. Nog geen week na de verwijdering van het elektronisch toezicht, stonden ze hier alweer. En voor wat? Nu komt het, zet even alle afleiding aan de kant/af en lees aandachtig mee: voor een feit gepleegd in 2002, uitgesproken in 2004 voor de politierechtbank & voor een totaal onbekende reden opeens heropend & opnieuw voor de rechtbank gebracht. Alleen was het deze keer de correctionele.

Toen we het papier deze middag gingen ophalen in het commissariaat, bleek er ffkes nog een kleine vergissing. Het was 9 maand in plaats van 6, haha. Hilarisch. :|

En zo vindt u mij de komende zaterdagochtend terug in het kantoor van de advocaat.
En bij deze is de moed mij officieel in de schoenen gezakt en zal ik de komende dagen/weken/maanden/jaren nog zuchtend door mijn leven gaan. En en en en en ...