Feline

Tandenproblematiek. We hebben het allemaal meegemaakt, het doorkomen van onze tanden. Phéline dezer dagen dus ook. Ze staan er nog niet hé, ze zijn stuk voor stuk aan het doorkomen. Ik denk dat toch, ik geloof de dokter. Blijkbaar moet dat wel heel veel pijn doen. Bewijs hiervan is een oververmoeide baby die niet kan slapen omwille van haar tandjes. Oververmoeide baby equals oververmoeide moeder. Alleen slaat dat met mij op mijn nekspieren en bij haar op haar humeur. De geluiden die ze maakt, te vergelijken met het rauwe gegrom van bezetenen, jagen mij af & toe wel de schrik op het lijf. Zeker als ik 's nachts om 5u alleen wakker word in een pikdonkere kamer.

De andere problemen die daarmee gepaard gaan zijn kwijl, niet eten & hysterische buien. Ik denk dat ze een geheel huishouden zou kunnen voorzien van drinkwater (als dat al hygiënisch zou zijn) met de kwijl die ze op dit moment produceert. Kwijl dat haar toelaat om overal op uit te smeren maar mij om de 2uur haar kleding laat verversen. Bijkomende factor is dat tegenwoordig haar eten meer op haar kleding, bavet, handen, haar ed. terechtkomt dan in haar mondje. Overgevoeligheid (zegt de dokter). Maar geen zorgen, ze zit nog steeds goed in 't vet.

En dan durven de mensen nog zeggen: "Ik wou dat ik terug een babytje was, dan had ik geen zorgen.". 't Is allemaal onderschat, een baby zijn.