Feline

Het begon allemaal met een miniscuul plasje. En nog eentje. En zo de hele nacht door. Incontinentie naar mijn gevoel. De schrik om mijn volgende verjaardag met een pamper om het lijf te vieren zat er dik in. Uiteindelijk bleek 1 van mijn bovenste vliezen gescheurd te zijn, niet het fameuze 'water' dat gebroken was. Om een lang verhaal kort te maken: dinsdagochtend om 11u werd ik de materniteit binnengebracht met lichte weeën - woensdagmiddag om 13u22 besloot ze dat het tijd werd om maar eens afscheid te nemen van haar cosy plekje. Daartussen: weeënopwekkers krijgen die me gek maakte. Ik had me altijd voorgenomen te bevallen zonder epidurale. Ik hou wel van pijn, het heeft iets ontnuchterends, iets dat je laat voelen dat je nog steeds intensief leeft. En zoals ik wou, kreeg ik pijn. Geen traantje heb ik weggepinkt, geen kreet geslaakt - dat moest toch gezegd worden ;) - maar 2u voor le moment suprême was ik dood (figuurlijk of course) . Uitgeput en uitgehongerd zijn understatements - ik koos onder lichtelijke druk van m'n gynaecologe voor epidurale. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik zowel heaven and hell in een half uurtje tijd dankzij die prik. Fantastisch.

4 weken later ben ik hier dan even weer, 5u 's ochtends - luisterend naar de kinderversie van Beethovens muziek - met licht gezeur op de achtergrond. Mijn leven bestaat uit borstvoeding geven, maximum 5u per dag slapen, pampers verversen & troosten bij de dagelijkse huil- & brulbuien. Maar ik zou het voor geen geld van de wereld nog anders willen!


PS: Ik mag wel niet meer op jullie blogberichtjes reageren; de voyeurist in mij moet ook nog aan z'n trekken komen & daarom lees ik nog steeds jullie blogberichtjes!